| تبليغات | X |
|
خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها ؛
خاموش شود !
خودم شعرهای شبانه ی اشک را ؛
فراموش نکردم !
خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم !
حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند
نه تو چيزي بدهكار دلتنگي اين همه ترانه ايي
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد ؛
بالهايم در کشاکش شهد ها خسته شوند
و عسلهايم صبحانه ی کسانی باشند ؛
که هرگز نديدمشان
که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد
