من گرفتار سنگيني سكوتي هستم كه گويا قبل از هر فريادي لازم است

من تمام هستي ام را در نبرد با سرنوشت ، در تهاجم با زمان آتش زدم، كُشتم

من بهار عشق را ديدم اما باور نكردم، يك كلام در جزوه هايم هيچ ننوشتم.

من ز مقصدها پي مقصودهاي پوچ افتادم ، تا تمام خوبها رفتند و خوبي ماند در يادم

من به عشق منتظر بودن ، همه صبر و قرارم رفت... بهارم رفت...عشقم مُرد...يارم رفت

دل تو مثل دلم اين همه دل تنگ که نيست

به خدا جنس دلم مثل دلت سنگ که نيست

همه حرفات پر کذب و پر نيرنگ و فريب

عشق من مثل تو و عشق تو بيرنگ که نيست

تنم اين جاست , همه فکر و خيالم پيش تو

تو که آرومي آخه ,در دل تو جنگ که نيست

وقتي رفتي , واسه من حتي دلت تنگ نشد

خونه ي عشقو شناختن , کار هر سنگ که نيست